برخی به دلیل این‏که ضایعات هسته‏ای ناشی از واکنش‏های روی داده در زمان‏های بسیار دور، در مجاورت معدن اوکلو قرار دارد، می گویند که باید آن یک راکتور طبیعی بزرگ باشد، درمقابل جیمز لاولاک می‏گوید: بشر امروزه می‏داند که رها‏شدن از زباله‏های هسته‏ای آنقدر سخت و خطرناک است که پیشنهاد صدور قطعنامه‏ای مبنی بر ممنوعیت انتقال و جابه‏جایی آنها ارائه گردیده‏است. اما در آخر می‏نویسد راکتور اوکلو به ما نشان می‏دهد که چگونه مواد خاصی می‏توانند در یک حالت خالص، از همدیگر جدا‏شده و هرکدام دور خود جمع‏شوند، یک زیرسیستم گران‏بها از فرایندهای متعدد ژئوفیزیکی.

اما اگر واقعاً اوکلو یک راکتور طبیعی باشد، چرا اثری از انفجارهای مهیب ناشی از شکافت هسته‏ای وجود ندارد. در پاسخ به اینکه چرا هیچ انفجاری در میلیاردها سال پیش در این منطقه رخ‏نداده‏است، عده‏ای اظهار می‏کنند که واکنش هسته‏ای به گونه‏ای انجام شده‏ که در فرایند آن، پلوتونیوم به وجود آمده‏ و این مسئله سبب شده‏است که واکنش هسته‏ای، خودش، خودش را آرام و تعدیل نموده‏است. شش منطقه در اوکلو وجود دارد که در آن اورانیوم، شکافت هسته‏ای داشته، که در هر شش منطقه، پلوتونیوم ساخته شده و آن یک فرایند بسیار پیچیده‏است.

عده‏ای دیگر می‏گویند که آن حتماً یک راکتور طبیعی است، چرا که ساخت یک بستر تکنولوژیکی توسط بشر در آنجا بسیار سخت است. عده‏ای دیگر می‏گویند که باید به شیوه‏ای، اورانیوم کم شده معدن، از آنجا خارج شده و آن را برداشته باشند. چرا که با وجود توجهات دقیق و ریزبین مهندسی پیشرفته و فیزیک می‏توان یک راکتور ساخت، حال چگونه ممکن است که در طبیعت چنین چیزی به­خودی‏خود، رخ دهد؟

پرین، در نمونه­گیری‏هایی از اوکلو و مقایسه آنها با محصولات ساخته‏شده در راکتورهای مدرن بشر امروزی، دریافت که آنها مشابه اورانیوم‏های استفاده شده در راکتورهای اتمی بشر هستند. پس او نتیجه گرفت که آن باید یک راکتور هسته‏ای طبیعی باشد!!!!!  برطبق مجله تایم، اورانیوم سطوح پایین راکتور، مشابه اورانیوم مصرف‏ شده برای سوخت از راکتورهای هسته‏ای بودند. برهمین اساس پرین و دیگر دانشمندان نتیجه گرفتند که شکافت‏های هسته‏ای به طور طبیعی در این منطقه رخ داده ‏است.

با کمال تعجب باید گفت که این معدن اورانیوم بسیار عالی طراحی‏شده‏است. مطالعات نشان می‏دهد که آن بیشتر از چند مایل طول داشته، تاثیرات گرمایی بر روی محیط آن تنها در ۴۰ متر پیرامون آن بوده و گرما به درون راکتور قابل نفوذ نبوده‏است. راکتور اوکلو در یک بستر ۲۰۰ متری آرام گرفته‏، و طراحی آن از نظر قدرت و حرارت اشتعال با راکتورهای هسته‏ای کنونی بشر قابل مقایسه‏است. جالب توجه آنجاست که این معدن از نظر زنجیره عملیات هسته‏ای کاملاً متکی به خود بوده و هرچه برای شکافت لازم بوده را در خود داشته‏است. کشفی که از سال ۱۹۷۲ تاکنون به فراموشی سپرده شده‏است.